Peter Berden


 Peter BERDEN is geboren in 1973 en het boek verscheen voor zijn 41ste verjaardag. Deze biografie is geschreven voor zijn dierbare dochter. Voor haar een basis om het leven in alle vrijheid te kunnen ontdekken.

Hij maakte een  staptocht naar Santiago en ontdekte een immense vreugde in Finisterra. Terug  thuis was niets nog hetzelfde en besloot om zijn vast werk op te zeggen. Als  pelgrim maakte hij een  tocht naar het noorden, een franciscaans avontuur naar Assisi en Rome, en tenslotte naar Jeruzalem. Zijn wensen waren voldaan en leeft nu in de stilte als een moderne kluizenaar. Vele malen keerde hij terug naar Finisterra en op zoek naar het Atlantisch mysterie.  Hij heeft een moestuin en experimenteert met kunst. Hij werd imker en verkreeg “het gezinsgeluk”, als kers op de taart….

Dit is een authentiek boek met verscholen humor en veel waarheden over het leven! Een boek om even stil te staan bij het leven. EENVOUD IS DE HOOGSTE VORM VAN ‘ZIJN’.

 

Peter BERDEN est né en 1973 et le livre est paru avant son 41e anniversaire. Cette biographie est écrite pour sa fille précieuse. Pour elle, le point de départ pour découvrir la vie en toute liberté.

Il a fait le chemin de Saint Jacques de Compostelle et a découvert une immense joie au Cap Finisterra. De retour à la maison, rien n'était plus pareil et il décide d’abandonner sa vie professionnelle. Comme un pèlerin il entreprend le chemin vers le Cap  Nord ; comme franciscain, il s’aventure vers Assise et Rome, puis  arrive à Jérusalem. Ses volontés ont été respectées et désormais, il vit dans le silence comme un ermite moderne. Il revient plusieurs fois au Cap Finisterra et y recherche l'Atlantique mystique.

Aujourd’hui, pour combler la solitude, il a un jardin potager et expérimente la démarche artistique. Il est apiculteur et découvre «le bonheur familial », comme cerise sur le gâteau.

Il s'agit d'un vécu authentique, plein d'humour et de vérités cachées, sur la vie !

LA SIMPLICITÉ EST LA PLUS HAUTE FORME DE « L’ETRE ».


Un extrait van "Veertig levensjaren onderweg"

 “’s Morgens was ik als enige nog wakker en ging op de heuvel staan om een volwassen maan te zien ondergaan en de zon aan de andere zijde te begroeten. Het strand lag vol met slapende silhouetten die één voor één ontwaakten. Plots sprongen er drie dolfijnen tevoorschijn en iedereen stond meteen recht op de benen. Het was immers tijd om te gaan en nam afscheid. Ik weende van ontroering en durfde niet meer omkijken. Ik nam zorgeloos de bus om rustig terug huiswaarts te keren en geniet van mijn afgelopen traject in de omgekeerde richting. Terug thuis bleef het paradijs voortduren. Alles was mooi, niets kon meer stuk…ik had uiteindelijk mezelf terug uitgevonden. The house of the rising sun suisde nog lang rond in mijn hoofd…Mijn lichaam was terug thuis, de rest zat echter nog ergens ginder in het zand tussen de rotsen, te luisteren naar de golven van de Atlantische oceaan. Wekenlang droomde ik ’s nachts nog over de mensen en de plek die ik tweeduizend vierhonderd kilometer van hier verlaten had….”

 

“Le matin, j'étais le seul éveillé et assis sur la colline pour observer la pleine lune se coucher et de pouvoir saluer le soleil l'autre côté. La plage était pleine de silhouettes endormies qui  se réveillaient une par une. Au loin, en mer, trois dauphins sautent …Il était temps d'y aller et de dire au revoir. J'ai pleuré d'émotion et n’ai pas osé regarder en arrière. J'ai pris tranquillement le bus du retour et profité de mon magnifique voyage en sens inverse. De retour à la maison le Paradis a continué à persister. Tout était beau, rien ne pourrait encore nuire à mon bonheur... je m’étais réinventé. The house of the rising sun (La maison du soleil levant) siffla encore longtemps dans ma tête... Mon corps était de retour à la maison, le reste est encore quelque part là-bas dans le sable entre les rochers, à écouter les vagues de l'océan Atlantique. Pendant des semaines, j'ai rêvé la nuit, des peuples et de la place que je laisse là,  deux mille quatre cents kilomètres d’ici…… »